Պոեզիա

Ձեռքդ դիր անծանոթ պատի փայտե դռնակին։ Եվ մինչ փականը բացելը, ասա «կարելի՞ է», անցիր ներս, ոտքդ դիր ճանապարհին։ Մետաղյա կարմիր թզուկը կախ է տված…

Չվելու ժամանակը հիմա, երբ մեր միջև եղած տարածությունը չվերջացող օվկիանոս է, երբ անորոշության հեղեղը բթացրել է կարոտը, ու քնաբերը՝ որպես վաղեմի հիշողություն, հալվում է…

*** Ես երկինքներում Կապույտ եմ փնտրում, Որին Թռչնաթև դիպած չլինի – Շապի՜կդ պիտի լեղակաջրեմ: Փետրաթափվելով Մի թռչուն ընկավ. Մի՞թե Սիրտս էր… *** Ինձ թռչուններ…

Առ վեհաշուք հայրենանուէր Մատթէոս Սրբազան Պատրիարք Հայոց Ո՜վ իմ Աստուածս, Արարչութիւնդ ալ հինցա՜ւ: Ես՝ երկի՜նք մը՝ կը փոփոխես զիս յաւէտ, Երկրիս տօնին մէջ տանիս…

  Քո սենյակում, Որտեղ երբեք չեմ եղել Ու չեմ լինի, Ամռան գիշերվա Անթափանց մութի մեջ Մարմինդ Լույս է տալիս։ Այդ Լույսի տակ եմ գրում…

  Պիտի գայ օր մ’ուր, լըքուած՝ կեանքէն խաբեբայ՝ Վէս գլուխս հակի եւ խըրոխտ թեւերս խոնարհին. Մթնէ, ցրտէ մարմնոյս մէջ քամիէն վիհին, Եւ կորստեան տըմոյն…