Մի անգամ Երևան քաղաքում իմ սերը թաքուն նայեց քո հրաշքությանը: Էսքա՞ն տխուր Աչքերս չեն տեսնում – քեզ, վաղուց է այսպես – կույր, գիշերը ո՜նց սիրեց մեզ, առաջին ու վերջին քո՛ւյր: Գիշերը ո՜նց սիրեց,- տե՛ս,-…
Մեր մարմինների գծագրերում, Եզրագծերի արանքում, Մկանների գործվածքում․․․ Ու Սատանան գիտի, Թե էլ ուր Մենք պարտվել ենք իրար՝ Անզորությունից ․․․ Մենք դավանեցինք ամեն ինչ Աշխարհի բոլոր կրոններով Ու անհավատ…
* * * Ինչ-որ մեկի երազն էի, ով պատմեց ինձ ջրին ու ես այդպես էլ չիրականացա։ Ինչ-որ մեկի թափած աղն էի. խաչ քաշեցին, բայց մեկ է դարձա կռվ-աղ-խնձոր։ Ինչ-որ մեկի կարմիր թելն էի. չկտրվող, երազանքը մոտս պահա…
Ո՞վ է գիշերով բորանը ճեղքում։ Հայր ու որդի են ձիով սլանում։ Հայրը զավակին իր գիրկն է առել, Փորձում է նրան ցրտից պաշտպանել։ -Ինչու՞ ես փակել երեսդ վախից։ -Անտառի արքան ինձ նայեց հեռվից.
