Արդեն քանի դար է միայնակ նստած եմ այս սեղանի առջև։ Ցերեկին հաջորդում է գիշերը, գիշերվան՝ ցերեկը։ Ոչ ոք ոչինչ չի մատուցում։ Սեղանը, թերևս, լիքն է։ Սեղանի շուրջ դատարկ է։ Միայն ես եմ, կամ՝ նա։
մտնում ես այլ մարդու ներաշխարհ, թաթախվում իր ստամոքսահյութի մեջ, համարձակվում կյանքդ կառուցել տրամադրությունների ու մարսողության արանքում, քայլում ես իր երակների վրայով ու լող տալիս արյան մեջ
Ծեր եմ, ու սիրտս մերթ ջահել օրերն է հիշում, Կարոտիս բլբլուլը երգ է ասել տենչում, Երբ ոգիս հասնում ու ղազալի սազը ձեռքն է առնում, Կորովն իմ մատնում է՝ անզոր եմ ու թույլ, Բլբուլն իմ կրծքում դեռ հառաչում…
Թիւնէլ չէք կրնար նստիլ Հէք անձրեւի կաթիլներ Պատերազմի հարուստի տուն չէք կրնար մտնել Փարթամ տան տանիքը չի վազեր որ Ես իմ թաղիս քերթողն եմ Լեզուս աղքատ է թաղեցիներուս նման Տաղերուս միակ հարստութիւնը կը…
