Շեղջը մեծ է տերեւների խարույկից: Ապրելու բոլոր կրակները՝ հուշկապարիկ։ Շշուկը մեծ է ագռավից: Բարձր բարդիներից կռավող: Եղնիկը մեծ է ձնահյուսքից: Թիթեռը մեծ է քամիների վաշտից: Կոնի ընկնելը մեծ է եղեւնուց…
Անձրևում ես, անձրևում ես նորից, չես հեռանում, ինչպես սովորաբար անում են մեծ քաղաքի բնակիչները, բայց չես խոստանում նաև մնալ, ինչպես քչերին է տրված։ Քաղաքում պտտվող փոշին դուրս է գալիս առանց անձրևանոց․․…
Սև կաթ վաղորդայնի մենք խմում ենք այն երեկոյան խմում ենք կեսօրին և առավոտյան խմում ենք այն գիշերը խմում ենք ու խմում մենք փոս ենք փորում օդում ուր թաղվելու համար նեղվածք չէ Մի մարդ է ապրում տանը նա խաղ…
Որքան զարմանալի է՝ ինչ կարող է լեզուն համարյա նշանակել, և վախեցնող, որ ոչ միանգամայն։ Սեր, ասում ենք, Աստված, ասում ենք, Հռոմ և Միչիկո, գրում ենք, ու բառերը ամեն ինչ սխալ են հասկանում։
