— Հավի՛կ մայրիկ, խատուտի՛կ, Ունես տասը ժիր ճուտիկ։ Նրանք խաղալ են ուզում Մեր բակի խիտ խոտերում։ Զգո՛ւյշ եղիր, չցրվեն, Ճուտիկները չկորչեն։ Հարևանի փիսիկը, Այն խորամանկ փափլիկը Թաքնվել է խոտերում, Նրանց…
Ես բառեր եմ փնտրում խավարում, ինքս ինձ լուռումունջ նկարագրելով քեզ վերջերս տեսած առավոտվա հստակ եղանակը— քամին, դրա նախշավոր անկարգությունը— իմ միտքը՝ այլուր, ցրված, լիրիկական՝ մինչ դաշնակահարը նվագու…
- Ինչո՞ւ ենք հավաքվել, ո՞ւմ ենք սպասում: - Բարբարոսներն են գալու այսօր։ - Սենատում ինչո՞ւ են անգործ նստել։ Ծերակույտն ինչո՞ւ օրենքներ չի հանում: - Չէ՞ որ բարբարոսներն են գալու այսօր։
