Լուր չկա․ ստվերներն արդեն ճամփա չեն ընկնում գիշերը, և մոռացվել է գուցե Չկաստանի հասցեն։ Պատանիներ էին, վայրի երգեցին, պարեցին կրակների շուրջ, կախարդական փոշով թռան ափեափ չծերանալով։
Ու՞ր, ու՞ր ես գնում, ամպ իմ միայնության, Ամպ, որում չկան անձրևներ առանց արցունքների։ Ու՞ր ես, հիմա, օ, իմ միայնություն, Ու՞ր ես գնացել իմ ցավի հետ։ Ինչու՞, ինչու՞ դու այստեղ չես. Ահա բառերս, որ քեզ հա…
Շատ տարօրինակ բաներ են կատարվում կյանքում՝ սկսած մեր ծնունդից մինչև մահ. սկզբում՝ անկախ մեր կամքից, հետո՝ մեր ցանկությամբ ու առանց դրա... ...իսկ եթե դու մինչև հիմա չես հասկացել, որ էս կյանքը քեզ տրված…
