Առաջ։ Մտնում եմ տուն, դուռը հետևիցս փակում եմ ու կողպում։ Կողպում եմ ցանկացած բաց մնացած դուռ, ուր էլ լինեմ, երբ էլ մտնեմ։ Ծավալուն ու դատարկ տարածության մեջ կանգնած է մոռացված մի բարձրահարկ՝ հյուրանո…
Երեք կախարդական սուլոց Տատա Ջոլբաքին ասում է․ «Մարդ պիտի էշ լինի, որ էսքան ուտելիքը թողած՝ լաց լինի»։ Իհարկե, քանի դեռ աջ ու ձախ լաց էի լինում, կարծում էի՝ կարևոր մարդ եմ, բայց ոչ ոք ինձ չէր հասկանում…
Ես ապրում եմ Բորգեզե վիլլայում: Չորս կողմը կեղտի նշույլ անգամ չկա, ոչ էլ տեղը չդրած աթոռ: Մենք մեն-մենակ ենք էստեղ ու մեռած: Անցած իրիկուն Բորիսն իր վրա ոջիլներ հայտնաբերեց: Ստիպված էի սափրել թևատակեր…
Վեպը տառապելու մասին ա (հենց տառապելու և ոչ թե տառապանքի) և սիրո: Նախ տառապելն ընդհանրապես, հետո տառապելը պատերազմից: Տառապելու և դրանից ազատվելու ելք գտնելու մասին ա: Եվ չնայած ընթերցողի կոկորդն անվե…
![Մի դերասանի թատրոն[1]](https://granish.org/wp-content/uploads/2024/04/Samvel-m.jpg)
