Սա ոչ ոքի չունեցող մարդու տունն է։ Այն գտնվում է բլրի գագաթին՝ երկար ու ոլորապտույտ ճանապարհի վերջնամասում։ Ճանապարհը՝ տեղ-տեղ կրաքարի սպիտակ, տեղ-տեղ էլ՝ խոտի կանաչ, հասնելով գագաթին, նեղանում է։
Ստամբուլի լաստանավով զբոսնելիս ինձ երբեք չի թվում, թե ճանապարհորդում եմ քաղաքում․ ավելի շուտ, զգում եմ իմ տեղը նրա ներսում, տեսնում եմ՝ ինչպես է կյանքս շղթայվում շրջապատող այլ կյանքերին։
Ստամբուլը ստվեր է, որը հետևում է Օրհան Փամուքին ինչպես կյանքում, այնպես էլ գրականության մեջ: Ստամբուլի փողոցները, ճարտարապետությունը և հիանալի անցյալը ստեղծում են Փամուքի վեպերի առանձնահատուկ ֆոնը:
«Հազար ու մեկ գիշեր»-ից առաջին անգամ հեքիաթներ կարդացել եմ յոթ տարեկանում։ Նոր-նոր էի ավարտել տարրական դպրոցի առաջին տարին, և եղբորս հետ գնացել էինք Շվեյցարիա՝ Ժնև, ուր տեղափոխվել էին ծնողներս հորս՝ ա…
Ցերեկվա նամազից առաջ էր: Դուռը ծեծեցին: Բացեցի, տեսա՝ Քարա Չելեբին[1] է: Աշակերտության տարիներին մի շրջան մեզ հետ էր: Փաթաթվեցինք, համբուրվեցինք: Հետաքրքիր էր՝ իմ փեսայից լուր ունի՞, թե ոչ:
