Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկա | Այգաբաց

ԱՅԳԱԲԱՑ

Բայց ինչպես սերը՝
նետաձիգները
կույր են:

Կանաչ գիշերի վրա
նետերը
թողնում են շուշանի տաք
հետքեր:

Լուսինը իր ողնափայտով
ջարդում է մուգ ամպերը,
և կապարճները լցվում են
ցողով:

Ախ, ինչպես սերը,
նետաձիգները
կույր են:

ԶԱՐՄԱՆՔ

Սպանվածը մնաց փողոցում,
դաշույնը մխրճված սրտում,
նրան ոչ ոք չէր ճանաչում:

Ինչպես էր դողում լապտերը, մայր:
Ինչպես էր դողում լապտերիկը
փողոցի:

Լուսաբաց Էր: Չկար մեկը,
որ կարենար նայել նրա
դաժան քամուն ապավինած
բաց աչքերին:

Եվ սպանվածը մնաց փողոցում,
Եվ դաշույն կար մխրճված սրտում,
Եվ ոչ ոք նրան չէր ճանաչում:

ԵՎ ՀԵՏՈ

Լաբիրինթոսները,
որոնց ստեղծում Է ժամանակը,
անէանում են:
(Մնում Է միայն
անապատը):

Սիրտը՝
տենչանքի աղբյուրը,
անէանում է:
(Մնում միայն
անապատը):

Այգաբացի պատրանքը
և համբույրները
անէանում են:

Մնում է միայն
անապատը:
Մի ալեծածան
անապատ:

ՎԵՑ ԼԱՐԵՐԸ

Կիթառը
լացացնում է երազներին:

Հեծկլտոցը հոգիների
խորտակված
փախչում է նրա կլոր
բերանից:

Իսկ և իսկ փաղեժի պես
հյուսում Է մի մեծ որոգայթ
հառաչանքները որսալու,
որ ծփում են նրա փայտյա
սև տաշտակում:

Թարգմանությունը իսպաներենից՝ Մերի Սուքիասյանի