Զանգեց մի օր Վալոդը Ու իջավ մեր յան, Քցինք ռեվանշ բլոտը Թեժ նոյեմբերյան։ Ո՞վ կգրի, ասեց՝ «Я!» Նստավ հետս պառ, «Հաղթելու՞ ենք», ասեց՝ «ДА!» Ու գնաց ղումար: Էն մյուս պառն էլ իրար մոտ Արյունով կապված, Խա…
Երեկոյան ռազվոդը բոլորն էին սիրում: Ոնց որ օրվա ուրբաթը լիներ. անգամ աշխարհի ամենանահավես հիմնն էիր հավեսով երգում: «Ազատ-անկախ Հայաստան» գոռալուց հետո վերջապես իրոք ազատ էիր. գոնե ժամ-ժամուկես` մինչև…
Հետդարձի ճանապարհին Մարատի աչքերը բացվում էին մե՛կ անցագրային կետերում մեքենայի կանգառից, մե՛կ էլ հոր մարդասպան–հեռախոսից, որի մի քանի զանգ–շչակ–կրակոցներին հաջորդում էր մոր աղիողորմ լացը։
