Գրանիշ

Ձյուն էր տեղում, և Կատվի մորթին խիստ ծանրացել էր դրանից, սակայն նա անվրդով տեսք ուներ: Կռացած էր, պատրաստ գարնանը մահանալու, քանի որ ժամերով նստած…

Դեռ երկու ժամ ունեի: Տուն չէի գնա, որովհետև մինչև տեղ հասնեի, հետո նույնքան ժամանակամիջոցում վերադառնայի, արանքում շատ քիչ ժամանակ էի շահելու, մնալու էր ավելորդ…

Ամսի 23-ի կեսօրին, երբ, ինչպես գրական երկերում են ասում, «արևը հասել էր զենիթին», խռնված բազմության պատանի ցուցարարների խմբին, շարունակեցինք քայլքը: Հոգնել էի շրթունքներս իրար…