Հայրը դանդաղ էր շարժվում, փորձում չշփոթել քայլերի հերթականությունը… մեկ, երկու, ու էլի երկու: Ինքն առաջ չէր ընկնում: Քայլը դնում էր, սպասում հորը, հետո մի կիսատը դնում կրկին: Մայիսն իրենց թաղում թեղին…
Այն, ինչ ես մտածում եմ Համլետի մասին, Համլետի գոյության ձևն է։ Ժամանակները միշտ խառն են։ Հանգիստ ժամանակներ չեն լինում. լինում են մարդիկ, որոնք ժամանակավորապես չեն նկատում խառնաշփոթը։
Աչքերը բացեց, պտտեցրեց առաստաղով մեկ։ Երեք շաբաթ, չորս օր առաջ էր ներկել տվել առաստաղը՝ առագաստե սպիտակ։ Այսօր աչքին թվում էր դեղնավուն։ Դա ի՞նչ է՝ չորրորդ անկյան գրեթե ողջ մակերեսով մեկ։
Ես միանշանակ անհրաժեշտություն եմ և հազվադեպ եմ ուրախություն պատճառում մարդկանց։ Բայց երբեք չեմ մոռանա առաջին պատճառածս ուրախությունը, որ տեսա մի մարդու աչքերում։ Սովորական մի օր էր, ոչ մի բանով աչքի չ…
