Իմ պապիկի մայրը, որին բոլորս մեր մայրենի լեզվով ընե, այսինքն՝ մայրիկ ենք կոչում, նստել է մոխրագույն թաղիքի վրա: Նա ժամանակ առ ժամանակ վառարանի դռնակը բաց է անում և երկար մետաղով խառնում է կրակը:
Ցեղասպանության ամենախառը պահին, երբ խառնվել էին ոտ ու գլուխ, թև ու թիկունք, աչք և ունք, քիթ ու բերան, վարդապետը հիշեց, որ հաց ուտելուց առաջ չի աղոթել: Մի կողմից էլ ի՞նչ աղոթեր, երբ հաց էլ չկար ուտելու…
Երբ քավարանում հայտնված Աստվածատուր Աստվածատրյանին հրեշտակապետը հարցրեց թե ով է, ինչացու է, ինչ ճանապարհ է անցել, լեզուն քարկապ ընկավ։ Երբեք չէր մտածել այդ մասին։ Ի՞նչ կարևոր է ի վերջո թե ով ես եղել ա…
Ագապի, այսինքն սեր: Ամեն դեպքում, երբ մորը հարցրել էր, թե ինչ է նշանակում իր անունը, մայրն ասել է, որ նշանակում է սեր: Ինքն էլ ժպտացել էր: Մայրը, սակայն, միշտ լացում էր. աղջիկն աշխարհի գեշն էր:
