Որպես Մի դեղին Օդապարիկ Կմեխվեմ Մանուշակագույն Ամպերիդ մեջ․․․ Ու լուցկին էլի Կհազա կրակ, Իսկ արևը՝ Որպես թողություն Իմ անցած օրվա, Կարմիր մահով Կհեռանա։ Լուսինն իր Գունատությունը Կթքի իմ մենության մեջ…
Ինչը դու կորցրել ես՝ քոնը չէ ամենևին, քոնն է այն, ինչը նորից վերագտնում ես: Կորուստը քեզ չի թողնում, դու նրա ցանցում ես: Մեղքն ինչպես մեդուզա փաթաթվել է քեզ: Խայթոցը համբույր չէ, ոչ էլ գազազած լուսինն…
*** Հաջողությունս քո օրհնությունից էր գալիս. Լուռ ու մունջ շուրթերդ միշտ երգում էին իմ փրկության շարականը: *** Բոլոր ջնջումները, Որ արել ես իմ մեջ, Թող չլինի քո սրտում այդպիսի սևագրություն:
Մայրս ինձ սովորեցրել է հետևյալը․ Եթե դու անընդհատ կրկնում ես նույն բառը, իմաստազրկվում է Օրինակ՝ Տնային, տնային, տնային, տնային, տնային, տնային, տնային, Տնային, տնային, տնային. Տես` ոչինչ։
