Քրտնած մարմնիդ վրա լուսամուտն արձակում է, _որպես գթություն,_ միջանցիկ քամու մի ակնթարթ. հետո, ծովի պես մակընթաց, որ գալարվող ալյաց հետ է քաշում խորքն իր,_ քեզ թողնում է նորից տապի ափերում.
Քեզ սիրում եմ առավոտյան` թռչունների արթնանալու հետ. նրանք լուռ են, ես եմ երգում: Քեզ սիրում եմ կեսօրին, երբ ծաղիկն է բացում թերթերը մինչև վերջ, և բուրում եմ իր փոխարեն: Քեզ սիրում եմ երեկոյան, որովհետ…
Ամեն ինչ բաժանված է արդեն, և աստղերը, և արևը, և լուսինը: Ես գլխահակ եմ գալիս քեզ մոտ, ես ամաչում եմ սարսափելի, որովհետև ոչինչ չունեմ քեզ նվիրելու, որովհետև ամեն ինչ բաժանված է ու նվիրված:
