Ճայը` սպիտակ թռիչք, կտրում է կապույտը հավասար. թևերից վերև ասում է` երկինք ու ծով է ասում թևերից ներքև: Կեսգիշերին երկու կապույտ է առանց ցամաք: Աստված վաղուց է բնակվում այս թերակղզում:
Գրել այս ամենը: Արտագրել Կյանքը: Մոխիր ցանել: Կարդալ մի տաղ Մեծարենցից: Ջրերը ետ տանել: Իջնել վիհը: Ջանալ գտնել բաներ, Որ գրվել են վաթսուն… Ասել` մի տար` Անճանաչիս ընթացք պարտադրել:
*** էյ դո՛ւ, սիրիր ինձ, ինչպես բարձր ժայռերի եզրերին քամիներից թեքված միայնակ ծառերն են սիրում անհեթեթ անդունդը … որովհետև այո՛ կարծես ամեն ինչ էդքան էլ կարևոր չէ … երևի մեկ-մեկ ժպիտը հիասթափության …
