Իտալացի մեծ բանաստեղծ, վիպասան և ռեժիսոր Պիեր Պաոլո Պազոլինիի (1922-1975) գրական գործունեությունը բնորոշվում է իր ժամանակի հոսանքին հակառակ, խիզախ և ըմբոստ մտավորականի քննադատական կեցվածքով։
Սկզբում թվում էր՝ նույն օդն ենք շնչում, նույն մոխրագույն տխրությունը բաց թողնում օդ, ծխախոտի համից ծամածռված դեմքերը մեր հոգնած ու լուռ ու անիմաստ՝ ժպտալու աստիճան։ Հուսահատ մեր բառերը մնում էին կախվա…
Համա-նվագ ոսկե շողով քիվ էր կապել, Ալե-ծամիկ թափվում էին վարսքը նրա Առաստաղից մինչև խռով հատակ՝ հատիկ- Հատիկ վրա հավաքելով լույսի մերան, Փաթաթելով քամու լարը լռության հետ, Բայց անշշուկ, որ չկտրի դողը…
Երկու գնչու Նվագում էին կիթառ… անդադար Գիշերների խորքից բերելով Իմ ողջ հիշողությունը Չիմանալով իսկ Որ մեջս գլորվում է դառնության ալիք Ու մատների տակ վերածնում էին Խենթ երիտասարադությունն իմ
