Իմ պէս տղայ էր... մի քիչ կամակոր... ներսում լոյս ունէր... կապոյտ... ծիրանի ծիր անծիր... եւ արեան կարմիրն էր բո'րբ կաթում նրա գրչածայրից... Նաիրեան երազներ էր հեղում տեղին-անտեղին՝ վարանոտ հայեացքի ծայ…
ես չեղա նավզիկե քեզ համար չնայած երբ էլ դու եկար եկար քրտնած ու թաց ոսկորներիդ մեջ պտտահողմ տեսա, ալիքներ թափառող թափառիկ` պես մարդու մեռած հիշողության ինչ կար քեզանից գարուն ամառ աշուն անկիսելի քաղաք…
Սառը դեմք, կրքոտ դեմք, անորոշ, անգո դեմք, քղաք` ձանձրույթի մեջ և հիմար ժպիտով մի անցորդ, որ փորձում է ամբոխի հետ ձուլվել: Նրանից այն կողմ երկու ոստիկաններ քայլում են աջ ու ձախ: Վերևում լուսինը- մատնահ…
