Մենք ուզում ենք տեսնել ավելի հեռուն, Քան դիմացի տան պատուհաններն են: Մենք ուզում ենք ապրել, Մենք դիմացկուն ենք կատուների պես: Եվ ահա մենք եկել ենք մեր օրենքների մասին հայտարարելու: Այոոոոոոոոոոո՜:
Եթե սրանից առաջ հարցնեիք ինձ, կասեի, որ Եթե դեպրեսիան թակեր իմ դուռը, Ես կճանաչեի նրան մեկ ակնթարթում։ Ես կկանխազգայի նրա գալը. Թռչունների երամը՝ իմ պատուհանից դուրս, կազդարարեր նրա գալուստը։
Ցերեկի վազքից, հոգսերից հոգնած՝ Տուն վերադարձա գիշերի կիսին: Իսկույն քնեցի: Եվ մեկ էլ, հանկարծ, Մի երազ տեսա հայ ազգի՜ մասին: Ես չեմ հավատում ո՜չ մի երազի: Բայց արթնանալիս վախեցա, ասի.
* Ես ցանկացա, որ քո եւ իմ վայրկյանները հավերժանային վերջալույսի մեջ իբրեւ հանգստավետ հովիտներ: Իմ աչքերում հիմա անցածի մեղրահամը լուծում Է տարիքս, խինդս եւ վիշտս: Սեփական պատմությունս տարածվում Է շուր…
