Պոեզիա

Թախիծը մայրամուտի վերջին ճեղքից ներս սողաց ու փակվելով անլույս սենյակում հիշողության պես սկսեց ծակծկել մաշկս… կարոտի մի հուշ, սուզվելով նոտաների արտասուքի մեջ, մեղմ խոնարհվեց…

-Ես քեզ թեւեր կպարգեւեմ, Իկար, երկաթե թեւեր… Նա վերցրեց ու թռավ, ռմբահարեց Հիրոսիման…   Կոնծած պոետը Մարքսին համոզում է.- Հարգարժան Մարքս, Ձեզ որ կածիլեին…

Մի հեռացիր, անգամ մեկ օր, Որովհետեւ, որովհետեւ, ինչպե՞ս ասեմ, Երկար է օրը, թե քեզ սպասեմ, Ինչպես դատարկ կայարանում Վաղուց քնած գնացքներին: Մի լքիր ինձ,…

Օդում ինչ-որ շունչ կա անձրեւացած օրվա ոտնաքայլեր դանդաղ՝ ջրափոսերի մեջ: Ինչ-որ ձայն կա հիմա, որ գալիս է հեռվից որ բռնում է ձեռքս, խաղում մազերիս…

Փոքր քաղաքներում մահվան մասին լուրերը փաթաթվում են լվացքի պարաններին ու օդի մեջ կախված մնում Փոքր քաղաքներում իրար հետ շշուկով են խոսում, որ չարթնացնեն անկողնում…