Գնացքում միայնակ նստած հերոսը քաղաքի աղմուկից երևակայական թռիչք է կատարում դեպի
այլ ժամանակ ու տարածություն, բնության ու սեփական խոհերի միջով վերադառնում նույն բետոնե իրականություն՝ ինչ-որ բան գտած…
«Ծեգին բետոնե այս քաղաքով
ցողոտ Աստվածամայրն է անցել….»
«Մաքո՜ւր, մաքուր իմ Տեր,
Քո առաջ ես այսօր
լո՜ւռ, հանդարտ եմ գալիս… »
Ֆիլմում հնչում են Նշան Աբասյանի բանաստեղծությունները:
http://
