Խնդրում եմ, ինձ պառկեցրու Եվ անջատիր լույսը։ Ծալիր ձեռքերդ` Նշան տուր ինձ։ Վե՛րջ տուր ստերիդ Եվ պառկիր կողքիս։ Մի լսի՛ր, երբ ես գոռում եմ․ Կասկածներդ թաղիր և քնիր։ Ես պարզապես վատ երազ էի․․․ Թո՛ղ մահճ…
Իմ լավագույն տողերը տառապանքի մասին էին Եվ ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում քեզ հետ ուրախ երգ երգել, Ամեն ինչն ինձ համար հիմարություն է, նույնիսկ եթե բոլորին դուր է գալիս, Ես ժպիտով չեմ ճանապարհում անցած…
Ես տեսնում եմ՝ ինչպես են ալիքները սրբում հետքերը ավազի վրայից: Ես լսում եմ՝ ինչպես է քամին երգում իր տարօրինակ երգը: Ես լսում եմ՝ ինչպես են ծառերի լարերը այն նվագում՝ Ալիքների մեղեդին, քամու մեղեդին:
օ, իմ թախիծ ես ստեղ չեմ էղել վերջդ ո՞ւր է, եզերք ո՞վ է տեսել եւ ո՞ւմն ես դու հիմա, ո՞ւմն ես քնած է երկիրն անծայր հավերժական վերջալույսում ի վեր կրեմլյան տաճարը դառը հողմ է հոսում ձուկը ցանց է փնտրում…
