Ռուբայի 440-րդ
Ամեն մասնիկ, ասես քաղցած, Աստծո սեղանի շուրջ է կանգնած,
Թե պետք է դեռ, ուտում են նրանք, այս սեղանը մնում է բաց։
Հավերժի սեղանի շուրջ թեպետ արարչանքից գալիս է աղաղակ,
Ուտում են շարունակ, սեղանից չի պակասում, այն մնում է բաց։
Ռուբայի 441-րդ
Ամեն մասնիկ, որ օդում է ու Երևակում,
Մեզ համար վարդաստան է ու մրգաստան։
Որքան էլ ոսկին հանքի ճամփաներով գա,
Ամեն կաթիլ թալիսման է, ու միջում՝ օվկիան։
Ռուբայի 442-րդ
Ամեն մասնիկ, որ օդում է ու դաշտում,
Նայիր նրան ուշադիր․ մեզ պես թովված է։
Ամեն մասնիկ՝ լինի զվարթ, թե վշտացած,
Անմեկին պայծառ արևով է թովված։
Ռուբայի 443-րդ
Ամեն մասնիկ ու ամեն միտք նման է զարթոնքի,
Մեր բերկրանքից ու վշտերից ծնվում է գիտելիք։
Ինչու՞ չծնվեց խորթություն միջում հարազատների,
Գիտեցողների համար անգիտությունը հանցանք կլինի։
Ռուբայի 555-րդ
Ախ, լու՜յս, եղիցի՛ր, որ մասնիկները պարեն,
Նա, որից երկնակամարն ու օդը պարում են,
Հոգիները խինդից պարում են խելակորույս,
Ականջին քո ասում եմ, թե որտեղ են պարում։
Թարգմանությունը պարսկերենից՝ Դիանա Սիսակյանի
