Չէ՞ որ այն ակնթարթը, երբ բառն արտասանվում է երջանիկ, բոլորովին էլ երջանիկ ակնթարթ չէ։ Չէ՞ որ ծարավածի շուրթերը չեն խոսում իր պապակի մասին, Չէ՞ որ բանվոր դասի բերանում երբեք չի հայտնվում պրոլետար բառը։
Մյունխենը շողում էր լույսերի մեջ։ Տոնական զարդարված հրապարակների ու սպիտակ սյունազարդ տաճարների, անտիկ հուշակոթողների ու բարոկկո ճարտարապետական ոճի եկեղեցիների, ցայտաղբյուրների, պալատների ու քաղաքային…
Ձորի պռնկին, քարայրի մթին խորշի մոտ անվճռական կանգնեցի ու, հայացքս հետ ուղղելով, շրջվեցի։ Արևը շողում էր այդ կանաչ, գողտրիկ աշխարհում, մարգագետինների վրա օրորվելով՝ ցոլում էին գորշավուն ծաղկագլխիկները…
Որքան ավելի էի տարիք առնում և իմ կյանքում գտած փոքր բավականությունները ինձ սկսում էին անհամ թվալ, այնքան ավելի պարզ էր դառնում, թե որտեղ պետք է փնտրեմ երջանկության ու կյանքի աղբյուրը։
Ծառերն ինձ համար միշտ եղել են ամենահամառ քարոզիչները։ Ես հարգում եմ նրանց, երբ նրանք ամպերի մեջ և ընտանիքում են ապրում, անտառներում, պուրակներում։ Եվ էլ ավելի հարգում եմ ես նրանց, երբ նրանք առանձին են…
