Վերջերս
Գրանիշի վերջին հրապարակումները
-
Պատմվածք
Մեն ու միակ մոլորակը
Երբ քավարանում հայտնված Աստվածատուր Աստվածատրյանին հրեշտակապետը հարցրեց թե ով է, ինչացու է, ինչ ճանապարհ է անցել, լեզուն քարկապ ընկավ։ Երբեք չէր մտածել այդ մասին։ Ի՞նչ կարևոր է ի վերջո թե ով ես եղել ա…
23 Ապրիլ 2020
-
Հեքիաթ
Թռչունը
Ես գրեթե հավատում էի, որ ինչ-որ գերբնական ուժ կար իմ պարանոցից կախված այն փոքրիկ քարակտորի մեջ, որ Կրոմլեխունիների [1] նստավայրից էր: Եթե ձմեռային արևադարձի օրը քարը մոտեցնես աչքիդ ու նայես երկնքին, կ…
21 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
Վայրի Խոտեր
Թարգմանիչ՝ Ռոբերտ Ծատուրյան
ԺԱՄԱՆԱԿ. Ինչ-որ մի իրիկնաշաղ։ ՎԱՅՐ. Ինչ-որ մի տեղ։ ԾԵՐՈՒՆԻ – մոտ յոթանասուն տարեկան, սպիտակած բեղեր ու մազեր, սև ու երկար զգեստ։ ԱՂՋԻԿ – մոտ տասը տարեկան, մանուշակագույն մազեր, սև աչքեր, երկար, սև ու…
21 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
Կարանտին
Մենք, որ նման ենք ապակու հետևում բզզացող, բայց ոչ մի կերպ դուրս պրծնել չկարողացող մեղվի, չգիտենք, թե ինչ գույն ունի ծաղկափոշին, որի վրա քիչ առաջ թափվեց ապրիլյան անձրևը։ Մենք, որ նման ենք երազում կապվա…
20 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
Ուրիշները
Մեֆիստոֆել էր ամեն ոք, որից բառն էր հալվում անհոգ: Որից անուն, դեր էր մուրում նախկին ասպետը կամ գուրուն: Որից տկար մի առասպել դառնում էր հենց նոր ապրած սեր: Որից աղջիկն էր մանկանում, և վրձինը բռնում ք…
19 Ապրիլ 2020
-
Էսսե
Տիրամայր եւ «Երկնային թագուհի»
«Ո՞ւր ես, Մայր իմ, քաղցր և անուշ, Սէր ծնողիդ զիս այրէ: Լցան աչք իմ դառն արտասւօք, Ոչ ոք ունիմ, որ սրբէ: Ջուր խնդրեցի, քացախ արբի Անօրինաց ձեռանէ: Ազդ արարէք մօրն իմոյ, Որ գայ կարօտն իւր առնէ.
18 Ապրիլ 2020
-
Պատմվածք
Հովիկ Աֆյան | Մարդերեն չխոսող աղջիկը
Ագապի, այսինքն սեր: Ամեն դեպքում, երբ մորը հարցրել էր, թե ինչ է նշանակում իր անունը, մայրն ասել է, որ նշանակում է սեր: Ինքն էլ ժպտացել էր: Մայրը, սակայն, միշտ լացում էր. աղջիկն աշխարհի գեշն էր:
17 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
AVE MARIA
Մարդկանց կրունկների տակ և Աստծու հայացքի մեջ մեռնում է սերը. փրկիր, Տիրամայր: Բառի ոտնահետքն ընտրեցի նշան իմ այս երկրուղու սայթաքումներում երգձիգ ու անանդորր. մերթ սև ծածկոցով ու մերթ սպիտակ` ես գնում…
16 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
Ռայներ Մարիա Ռիլկե | Մտքեր գիշերվան
Թարգմանիչ՝ Աշոտ Ալեքսանյան
Հայացքը կտրելով գրքից, հառելով տողերից էլ վեր լիացած գիշերից անդին. ինչպե՜ս է կծիկն հույզերի աստղերի նման բաշխվել, որ ասես գեղջկական ծաղկեփունջ վերևում կապելիս լինեն: Սահանկուն, հեզանազ ճոճքի,անկշիռ ճ…
9 Ապրիլ 2020
-
Պոեզիա
Վիտալի Պետրոսյան | Քաղաքական բանախոսություն` պետական ավերված ամրոցում
Արցախում բոլոր կածանները հասնում են անպայման լեռնագագաթի, որտեղ կա եկեղեցի, որտեղ ճգնում է ժամանակի ուրվականը: Արցախում բոլոր քարերը գերեզմանաքարեր են կամ հուշաքարեր. մարդը կար, մարդը չկա, իսկ բովանդա…
9 Ապրիլ 2020
