Դերիկն` ընկերս, ասում է` Սերն է միակ պատերազմը, որի համար արժե մեռնել Բայց ամեն անգամ, երբ ասում եմ. «Խնդրում եմ, ետ արի», Կարծես կեղտոտ ասեղ եմ որոնում խոտի դեզի մեջ: Եւ Աստված վկա, այդպես չեմ կարող
Արթնցածիս պէս պատուհան վազեցի։ Թէեւ արեւը բաւական բարձր էր, սակայն սենեակս դեռ բոլորովին շուքի ու զովութեան մէջ էր։ Տուներնիս լեռան լանջին է փակած, ուրկէ քանի մը ծերունի ծառեր իրենց ստուերներուն ուռկա…
Սպանությամբ հպարտացեք։ Ստոր զավակներ Իբլիսի[1]։ Հիմա կամենում եք խա՞ղ անել։ Սա մեկը մեկի դեմ կռիվ է։ Խելք հասկացրեք այս ստրկամիտներին։ Անցքերը նրանց գմբեթների։ Հե՜յ, կատուներ, որսացե՛ք։
լռությունն աններդաշնակ քաոտիկ ճառագայթում վերափոխում է ինձ որպես մարմնեղ գոյ, որտեղ ճնշումը փետուրի քնքշություն ունի, ես տարածվում եմ մթան անեզրության մեջ, որպես անծայրածիր ծիր գոյության ու անգոյությա…
Այս գլխում արծարծում ենք այն հարցը, թե արդյոք ոչ քրիստոնեական հավատի նկատմամբ հանդուրժողականությունը հնարավոր է եւ պետք է այն խրախուսվի արեւմտյան աշխարհում: 1. Հետադարձ մի հայացք նետենք:
*** Հերթական գիշերվանից հետո հերթական գեղեցիկ կնոջ հետ նայեցի հայելու մեջ, հաճույքի ցավը զգացի աչքերումս, սիրելի օծանելիքս ցանեցի որպես զենք ու դուրս եկա առավոտյան սուրճի: Ես այն տղամարդկանցից եմ, ո8y…
Սույն այրն իսկապե՞ս կարճատես էր, թե խորամանկ պատրվակ էր դա՝ բնորդուհիներին չափազանց մոտիկից նայելու և որ «ամենակարևորն» է՝ նրանց ․․․ ձեռք գցելու, շոշափելու համար․․․ Ինչ որ է։ Բայց կավն իր մատների մեջ…
Գարնանային առավոտը խոստանում էր պայծառ և արևոտ օր։ Կուշտ կերած մեր ձիերը արագ քայլերով բարձրանում էին քարոտ արահետը և ամեն քայլափոխին փնչում։ Քրտինքից խոնավացել էր ձիերի մուգ-կապույտ վիզը։
Ես լավ գիտեմ, թե ում անտառն է սա։ Անտառապահը գյուղում է հիմա Ու չի կասկածում, որ այստեղ կանգնած Դիտում եմ ձյունոտ անտառը նրա։ Զարմանում է իմ ձիուկը թմրած՝ Ինչու՞ կանգնեցինք դաշտերում այս բաց, Անտառի ո…
Տարվա այս պահն ես դո՛ւ տեսնում իմ մեջ՝ Դեղին տերևք՝ շիվից տեղ-տեղ կախված, Ցրտից հարված ու խիստ քամուց երեր, Թռչնի երգեր՝ հիմա վանքեր քանդված։ Իմ մեջ տեսար օրվա լույսը վերջին՝ Երբ կմարի արփին արև՛մուտք…
