Պոեզիա

ամբոխի միջից մի հոգի աղմուկի միջից մի ձայն մնացածը թող գնան գործի մնացածը իմը չեն չեմ փորձի:   քեզ ես մեծ ծրարով ուղարկում եմ…

Ես սուտ մարդն եմ ցուցափեղկի գաճէ արձան որուն ոչ ոք բարեւ կու տայ կարծելով թէ տեղս կայնած մէկը կայ համեղ պատառ անօթութեան աչքերուն մէջ…

Այստեղ, այս վայրում դեղին է քամին, որ մեր բիբերին ավազ է կախել, խշշացող ավազ` որպես արտասուք: Անապատի մեջ մահն է բնակվում: Այստեղ, այս վայրում…

․․․թող փոքրանամ թաք-տաք ծորամ քիչ-քիչ լողամ հատակդ զգամ ․․․ թող մանրանամ կես-կես դառնամ հատ-հատ կիսվեմ վեր բարձրանամ ․․․թող բարակեմ վեր-վեր հոսեմ սուր-սուր կպնեմ ներսդ…

ԿԱՐՍ Այստեղ ծննդավայր է։ Այստեղ բերդ կայ թաղուած, Այստեղ արեւը ճզմուած է։ Հարթողը գերաններ չէ բարձրացուցած։ Այստեղ վեց տասնամեակ է՝ որմնադիրնեը չկան։ Սեւաթափ, լքուած…

Հիմա գարուն է, ծառերը կրկին բողբոջում են քեզ, մեղուները դրսում ընթերցում են ծաղիկները, առվակն արծաթաջրով է օծում ցորենի ծիլերը, ստվերները բարձրանում են վերծանելու լեռները,…

Ժամանակը Այստեղ չեմ հասցնում Ապրել- Անտանելի երկար է ժամանակը   Ուղի նորից դեպի՜ երկինք նորից դեպի՜ Անդինը–առհավատչյա իմ տարիները–իմ թևերին–հոգնա՜ծ իմ հուշերը թողած մեկին–մեկի՞ն…