Դերիկն` ընկերս, ասում է` Սերն է միակ պատերազմը, որի համար արժե մեռնել Բայց ամեն անգամ, երբ ասում եմ. «Խնդրում եմ, ետ արի», Կարծես կեղտոտ ասեղ եմ որոնում խոտի դեզի մեջ: Եւ Աստված վկա, այդպես չեմ կարող
Սպանությամբ հպարտացեք։ Ստոր զավակներ Իբլիսի[1]։ Հիմա կամենում եք խա՞ղ անել։ Սա մեկը մեկի դեմ կռիվ է։ Խելք հասկացրեք այս ստրկամիտներին։ Անցքերը նրանց գմբեթների։ Հե՜յ, կատուներ, որսացե՛ք։
լռությունն աններդաշնակ քաոտիկ ճառագայթում վերափոխում է ինձ որպես մարմնեղ գոյ, որտեղ ճնշումը փետուրի քնքշություն ունի, ես տարածվում եմ մթան անեզրության մեջ, որպես անծայրածիր ծիր գոյության ու անգոյությա…
Սույն այրն իսկապե՞ս կարճատես էր, թե խորամանկ պատրվակ էր դա՝ բնորդուհիներին չափազանց մոտիկից նայելու և որ «ամենակարևորն» է՝ նրանց ․․․ ձեռք գցելու, շոշափելու համար․․․ Ինչ որ է։ Բայց կավն իր մատների մեջ…
