1. Ներիր ինձ, բանաստեղծություն, որ ես փորձել եմ բանաստեղծություն գրել: Ես դժվար, դժվար, դժվար պարզեցի, որ ետընթաց չի ունենում խոսքը, որ ոչինչ չի կարող փոխարինել խոսքին, անգամ՝ խոսքը:
Ու ամեն անգամ երազանքից արթնանալով՝ ես մահանում եմ… հիմա գիտեմ՝ ինչու են աչքերը բաց մեռնում: *** Երգը մահի, որ կոչվում է սեր: Չարենց Ու քեզ թվաց, թե նո՞ւյնն են բոլոր սերերը... Ձեռքերը, որ հուշ հունցել…
Բոլոր գույները սիրո Քո հազար ու մի հմայքներով Հայտնի չէ ինձ` թե ով ես դու Փոխում ես հաճախ դեմք ու կերպ Հայտնի չեն ինձ քո տարիքը կամ անունը Հրեշտակ ես արդյոք, թե դև Երբ հատ առ հատ ինձ համար Վերցնում ես…
*** Ես քեզ սիրում եմ բանաստեղծություն գրելու նման չմտածված, կարճ ու սիրուն, ճերմակը դեղին ներկելու պես, վերևում` արև, ներքևում` ձյուն, ու ռետինով եմ նկարում մեր սերը… *** Կիսատ թողած շոկոլադի նման, որ…
