Օրն իր հանդարտ ու սահուն ավարտն էր առնում, գետի ցամաքած հունը արձագանքում էր մարդկանց ոտնաձայներին, ովքեր կոխկրտում էին ծարավ կենդանիների նման դեռևս կանաչ ու մամռակալած, կիսաճաք հողը։
-Ազիզամ, «ռուփուշ» [1] ունե՞ս, թե տանք. Գիտես չէ՞, որ պիտի կարգին ծածկված լինես: -Գիտեմ, Անուշ ջան...ծածկող շորեր ունեմ, բայց երևի ձեր «ռուփուշը» տեսնեմ՝ ինչ տեսք ունի... «Ռուփուշը» մոխրագույն էր՝ իմ…
