Օհ, ներիր ինձ դու, ում համար զանգն է ղողանջում,
Օհ, ներիր ինձ դու, ով ջրի վրայով է քայլում,
Օհ, ներիր ինձ ծեր կին, ով խրճիթում է ապրում,
Օհ, ներիր ինձ սար, որ կեսգիշերին է ոռնում,
Օհ, ներեք ինձ ձայներ, որ լույսն ու մութն եք ավետում,
Օհ, ներեք ինձ վերջին սպանված հովազի համար,
Օհ, ներեք ինձ խորտակված նավերի ու պարտված բանակների համար:
Շատ ուշ է…
Ինձ արդեն
Սպանել են…
***
Պատրանքն այն է, որ դու կարդում ես այս բանաստեղծությունը,
Իրականությունը, որ սա ավելին է, քան բանաստեղծություն:
Սա զինվոր է՝ Մադրիդում քայլող,
Սա դու ես՝ մահվան մահճում,
Սա Լի Պոն է՝ մետրոյում:
Սա գրողի տարած բանաստեղծություն չէ,
Սա քնած ձի է,
Գլխիդ միջի թիթեռը,
Չարի կրկեսն է,
Ու դու այն չես կարդում:
Այդ ՆԱ է քեզ կարդում:
Զգո՞ւմ ես:
Ինչպես կոբրան: Սոված արծիվը՝ սենյակում պտտվող:
Այս բառերը քեզ դրդում են նոր խենթության:
Դու օրհնվել ես:
Քեզ մղել են դեպի կուրացնող լույսը:
Փիղն, անգամ, երազում է քեզ հետ:
Տիեզերքը խոնարհվում ու ծիծաղում է:
Հիմա կարող ես մահանալ:
Հիմա կարող ես մահանալ, ինչպես մարդիկ են մահանում.
Վեհորեն,
Հաղթանակած,
Երաժշտություն լսելով,
Երաժշտություն լինելով,
Մռնչյունով,
Մռնչյունով,
Մռնչյունով…
Թարգմանությունը անգլերենից՝ Էդիթ Մարգարյանի
