Անձրևում ես,
անձրևում ես նորից,
չես հեռանում, ինչպես սովորաբար անում են մեծ քաղաքի բնակիչները,
բայց չես խոստանում նաև մնալ, ինչպես քչերին է տրված։
Քաղաքում պտտվող փոշին դուրս է գալիս
առանց անձրևանոց․․․․
Գուցե տեսել ես նրա պատռված կիսաշրջազգեստը,
որի վրա ննջում են մարդիկ,
տխուր մարդիկ,
տխուր սրտեր,
տխուր արևներ։
Հիմա հերթական աշունն է պտտվում մեր երկրում
առանց զրահաբաճկոն․․․
Գուցե տեսել ես տուն վերադարձողների ծիծաղը,
որից հետո կյանքն է երջանկանում,
ու գրքերի արանքներում չորացած ծաղիկները
չեն գնում հողաթմբերի մոտ։
Գուցե դու տեսել ես երջանկությանը,
որ հաճախ է տնից դուրս գալիս
ու այլևս չի վերադառնում,
ինչքան էլ ոստիկանությունը փնտրում է
ու անուժ է գտնել։
Գուցե դու,
Գուցե դու գիտես
ինչու է այս անձրևն այսքան երկար մաղում
իմ չչորացած աչքերի վերևում։
Դանդաղ ու քաղցր մի աշուն է հիմա
հայտնվել քաղաքում,
դանդաղ քայլող ու քաղցր մի շուն է
հոտոտում կոշիկներս։
Գուցե գիտես՝
այս անգամ ով է հեռացել քաղաքից․․․
***
Ամեն անգամ դանդաղ սահող ցուրտն
ինձ հիշեցնում է անչար մի պատմություն
փողոցներից մեկի մասին,
որտեղ միշտ վերջին հանդիպումներն են լինում
ու գրեթե ոչ մի անգամ օծանելիքի հոտ չես գտնում։
Մի փոքր այն կողմ անկարեկից ժպիտներ են
ավտոբուսների ապակիներից նշմարվում,
անհեթեթ, փշոտ,
փշրված աչքերով ժպիտներ։
Ինչ տխուր է այս ամենը մի փոքր քաղաքում,
որտեղ գրքերն են երբեմն գտնում հեղինակներին․․․
Ամեն անգամ լռում է սահմանափակ ժամանակով
պտտվող այս մոլորակը,
երբ հարցնում եմ՝
ո՞ւր է հեռացել նա․․․
