Ես այնքան դժվարությամբ եմ գրում․․․ Ես երբեմն ուզում եմ օրվա մեջ անընդհատ ասել՝ ինչքան եմ կարոտում քեզ։ Ես ուզում եմ ասել, որ եթե նույնիսկ սա ոչ մի տեղ չի տանում, ես ուզում եմ ժամերով նայել քեզ։
մտածում եմ մեռյալների մասին որոնց դժվար է հաշվել և որոնք անուն չունեն: Ապա դուռն է բախում առօրյան, և ցանկապատի վրայով կանչում է այգին` կեռասն է հասել: Հանգիստ կյանք չկա: Այս կոճակներն, օրինակ, Խառնիխո…
*** Մութը մաքուր է, հավատա՛, տե՛ս իրական աշխարհը՝ առանց գունային պատրանքի։ Ցերեկը մեռելներն են ապրում, գիշերը դրախտն է իրական. ոչ ոք չգիտի ու թող չիմանա: Ցերեկը մի կուշտ քնիր, թող աշխարհը սպանի ու ոռն…
Փոխե՞լ կնոջ զգացմունքը- Երբ ուղեղս գցեն դուրս, Կտրեն պեպենոտ իմ կուրծքը, Դեմքիս դնեն թավ մորուս: Շիկնի՛ր, ոգիս, քո ամրոցում, Շիկնի՛ր, փոշի իմ անհայտ. Ճշմարտության այն յոթ տարին Կնությունից թանկ է շատ:
