Պոեզիա

1․ Ցավի ճեղքված երակով հոսում է քաղաքը՝ լափելով աղմուկը լցված սրճարանների, գժանոցների, սպանդանոց-հիվանդանոցների: Ես քնել եմ ու տեսնում եմ կարմիր երազներ, կսմթի՛ր, մա՛մ, չմեռնեմ…

հանդերձյալ սեր մահից հետո երևի մեղավորները բոլորի սիրուց մեռնում են այնպես ինչպես անհասնելի մեկի սիրուց միայն մահից հետո երևի անհավատների չգոյությունը նման է գոյությանը…

Անհամեմատօրէն աւելի զօրաւոր է ան ինձմէ,                                  քանի որ մեռած է արդէն։ Իր դէմ ես կորսնցուցած եմ նախօրօք։ Ձեռնոցս դեռ հրապարակ չնետած պարտուած եմ…

Կենդանի հայացք Մի օր ձայները կտրվեցին, ամեն ինչ կորավ, ես դուրս եկա տնից, բայց բակը չկար։ Ո՞ւր են մարդիկ, ո՞ւր են մեքենաները, նայեցի վերև․…

Հայրենիք Ոտքդ զգույշ դիր հողին, Այստեղ ամեն քայլափոխոն Աղոթքից վանքի գմբեթներ են ծլում. Շշուկով խոսիր կանաչի հետ, Հպիր ձեռքդ եղեգներին օրորվող. Դու կարող ես…

Իզուր է քո պատկերը գալիս իմ դեմ հանդիման Ու չի մտնում ներսս, ուր լոկ ես եմ ցուցնողը դրա․ Դեպի ինձ դեմքով դառնալիս դու կգտնես…