Դիանա Ստեփանյան

Գերեզմանատան դարբասի մոտ մի զառամյալ կին էր նստած՝ ժամանակից ու չարքաշ կյանքից խորշոմած, արևից սևացած և այն աստիճանի անտարբեր ու կենսազուրկ, որ նմանվել էր…

Մի մարդ հանկարծ սկսեց վարդի պես բուրել: Բուրում էր, ու վերջ։ Երբ նա մտնում էր խանութ, բոլորը մի պահ կանգ էին առնում, սկսում հոտոտել…