Վիկտորյա Սամուել

Ոչ մի արձագանք այլեւս. սերը, որ նախկինում տարածվում էր մարմնիդ մեջ, չկա, եւ դու նույնիսկ չգիտես՝ կլինի՞ նորից ապագայի մասին ոչ մի միտք. այն…

Ականջներիս մեջ, երբ լսվում է անդարձության ձայնը, ես թողնում եմ այս լղար իրականությունը, փաթաթվում քամիներին ու հանգրվանում քո գրկում՝ որպես փողոցի կատու, որն ուր…

Ես մրսում եմ… շատ՝ համարյա մեռնելու պես, այնպես եմ մրսում, որ ինձ թվում է՝ էլ ոչինչ չեմ գտնի, էլ ոչինչ չեմ գտնի։ Բայց լավ…