Արամ Մամիկոնյան

  ակվարիում մտածել, որ գտել եմ քեզ, երբ երեկվա անձրևի պես անխնա թափվում էի մայթերին, երբ աշխարհի բոլոր անձրևանոցներն ու կատուները իմ կարոտի գույնն…

ինչպես նկարեմ ժամանակը` արգանդից դագաղ, ու ականջներիս խեցիներում սուլող ձայները, ցույց տամ ընկերներիս, որ տերևների պես հատ-հատ թափվում են ճյուղերիցս, ասեմ, որ թափ տան…