Եղիշե Չարենց

    (Յոթ սոնետ) ՍՈՆԵՏ ԱՌԱՋԻՆ «Դոֆինը նաիրական» Նա պառկած էր նախկին սեղանատան միգում, Հին սեղանի վրա, երկայնքն ի վար դրած, Ւր դագաղում դեղին…

Իմ պէս տղայ էր… մի քիչ կամակոր… ներսում լոյս ունէր… կապոյտ… ծիրանի ծիր անծիր… եւ արեան կարմիրն էր բո’րբ կաթում նրա գրչածայրից… Նաիրեան երազներ…

ԱՐՓԻԿԻՆ, ԱՐՓԻԿԻՆ, ԻԶԱԲԵԼԼԱՅԻՆ ԻՄ ԱՄԵՆԱՉՔՆԱՂ ԵՐԿԸ Ե. ՉԱՐ. 1936. 21.IX I ՀԻՆ ՆԱՎԶԻԿԵՆ Նայադների~ նման, նայադների~ նման Կարոտներիս ձայնով կանչում է ինձ, Խոստանալով սիրո…

Եղիշե Չարենց | Երևան I Ինչ որ չի, չի երազել Դեռ ոչ մի պոետ – աստղաբիբ Ուզո՞ւմ եք` որպես գնդասեղ Արև՛ը խրեմ փողկապիս: Առնեմ,…