
Մերի Հովհաննիսյան | Հեքիաթ սև ջրերի մասին
Ժուկով ժամանակով Մոնումենտի ոլորաններում գիշերվա միլիոնին սևազգեստ ու ճերմակազգեստ կանայք ճամփի մեջտեղը դրել էին անհենակ, մեջք ջարդող աթոռները, նստել ու զբաղվում էին արգելված բանուգործով՝…
ԸնթերցելԺուկով ժամանակով Մոնումենտի ոլորաններում գիշերվա միլիոնին սևազգեստ ու ճերմակազգեստ կանայք ճամփի մեջտեղը դրել էին անհենակ, մեջք ջարդող աթոռները, նստել ու զբաղվում էին արգելված բանուգործով՝…
ԸնթերցելԵրբ մայրս երիտասարդ էր, հորս ասել էր, որ չի ամուսնանա նրա հետ, եթե նույնիսկ նա աշխարհում մնացած վերջին տղամարդը լինի: Այդ խոսքերը խորապես վիրավորել…
ԸնթերցելՍովորաբար չափից ավելի տարված ես լինում այն ամենով, ինչը հիմա է կատարվում քեզ հետ, որպեսզի հանկարծ սկսես մտածել մանկությանդ մասին։ Հասուն մադու կյանքն ինքնաբավ…
ԸնթերցելՊարոնա՛յք, այստեղ դեռ շատ ցուրտ է: Ես չգիտեմ, թե ինչով պետք է բացատրեմ այդ փաստը: Մեկ ժամ առաջ զանգահարեցի քաղաքից, որպեսզի իմանամ, թե ամեն…
ԸնթերցելՍա իրական պատմություն է, որ տեղի ունեցավ հոգեբուժական աշխատանքիս 11-րդ տարում: Մեր հոգեբուժարանը գտնվում է մայրաքաղաքից դեպի հյուսիս տանող ճանապարհի 50֊րդ կիլոմետրին, այսինքն ոչ…
ԸնթերցելՁմեռ պապը խոժոռահայաց նստել էր բազկաթոռին, որը դրված էր սենյակի ամենամութ անկյունում։ Նա նայում էր իր մուշտակին, որ անփութորեն գցված էր աթոռի թիկնակին։ -Վերջապես…
ԸնթերցելՏասներեք տարեկան էի, երբ առաջին անգամ հորս հետ այցելեցի Նյու֊Յորք Սիթի։ Մենք այնտեղ էինք գնում հորեղբորս՝ Քուինսին տեսնելու և ինձ համար Վերմերի[1] մասին որևէ…
ԸնթերցելԵրբ մայրամուտի կարմիր ու բոսորագույն ճառագայթները դանդաղ անհետանում են անուժ հորիզոնում՝ տեղ տալով թանձր գիշերային մշուշին, ես կրկին բացում եմ ճռռացող փայտե փեղկերով պատուհանը…
ԸնթերցելԹվին Օթթերը կիսով չափ էր լցվել, երբ պատրրաստվում էր թռիչքի Գլազգոյի օդանավակայանում․ մի քանի կղզիաբնակներ, որոնք վերադառնում էին մայրցամաքից, և հանգստյան օրերից շուտ հանգստի…
ԸնթերցելՎեցերորդ ճամբարակետը հեռու էր երկաթգծից: Այնպես որ, այդ մռայլ վայրը հասնելն այնքան էլ հեշտ չէր: Պետք էր երկար սպասել համընթաց գերանատարի: Հետո մետաղե խցիկում…
Ընթերցել