Ծերունի ծաղկավաճառը իր հարազատ քաղաքը վերադարձավ երեսուն տարի հետո։ Երեսուն տարի առաջ, ուշ աշնան մի թխպամած գիշեր, իննսունմեկ տարեկան հասակում նա մահացել էր փողոցում՝ նպարավաճառի փակ խանութի արտասանդո…
․․․գուցե սկզբում ցավ էլ չէր, գուցե ցավ էր, բայց այնքան թույլ, բայց այնքան անորոշ, բայց այնքան աննշմար, որ ավելի շատ, որ միտք էր հիշեցնում, քան՝ մարմին՝ մի շարժում երիկամների հատվածում, մի քաշող բան ձա…
Հայրը դանդաղ էր շարժվում, փորձում չշփոթել քայլերի հերթականությունը… մեկ, երկու, ու էլի երկու: Ինքն առաջ չէր ընկնում: Քայլը դնում էր, սպասում հորը, հետո մի կիսատը դնում կրկին: Մայիսն իրենց թաղում թեղին…
Այն, ինչ ես մտածում եմ Համլետի մասին, Համլետի գոյության ձևն է։ Ժամանակները միշտ խառն են։ Հանգիստ ժամանակներ չեն լինում. լինում են մարդիկ, որոնք ժամանակավորապես չեն նկատում խառնաշփոթը։
