ԵՍ` ԼԵՈՆԱՐԴՈՍ
Ես` Լեոնարդոս, վերջին ասելիքս ունեմ,
օրն այն չէ ինչ պատկերացնում եք – կամ աշխարհը, կամ մարդը,
Կամ մահկանացու կավը: Կյանքը մի կույր հողմ է, շնչի շունչն ինքնին, և թույն որ
հակաթույն է: Միսուարյուն իմ, զավակս զավակիս, սովորիր այս երգը և լավ երգիր: Մենք որբեր ենք Այս ճամփի վրա: Մենությունն է մեր ցնծությունը:
ԲԱՐԱԿ ՍԱՌՈՒՅՑ
Ա՜հ: Վերջապես ստացվեց:
Բայց, խնդրում եմ, մի փրկիր ինձ դեռ: Ուզում եմ, որ այս զգացումը
Մի քիչ երկար տևի:
ՍԵՐ
Քնքույշ մի ձեռք
որը հիշում է
թե որտեղ է եղել:
ԱԹՈՌՆԵՐ
Ոչ բոլորն են երջանիկ.
ոմանք հիշողությունից տնքում են
ու երազում են հայտնվել
մյուս սենյակում:
Ոմանք ողբում են իրենց մենությունը,
կամ անհանգստանում երեխաների համար,
մինչ փոխվում է լույսն ու ստվերներն են իջնում:
Վաղ արթնացած` ես նայում եմ նրանց կիսախավարում.
Հետաքրքիր է` որո՞նք են
Վախենում դիմավորել լուսաբացը:
ԴԱՇՆԱՄՈՒՐ
Վարպետ, բա էն ստեղնե՞րը
որոնց չենք դիպչում:
Հանուն նրանց, մենք
պարտ ենք ընկալել լռությունը:
ԺԱՄԱՑՈՒՅՑՆ ՈՒՂՂԵԼԻՍ
Մայրիկիս հին
Սեթ Թոմաս ժամացույցը
միշտ մի քանի րոպե
հետ է ընկնում:
Երբ առաջ եմ տանում
սլաքները,
մայրս չգիտի որ
ես ինձ գող եմ զգում:
ՀԻՆ ՇՈԳԵՆԱՎԸ
Այն գալիս-անցնում է
տարին մեկ թե երկու անգամ,
և ամեն անգամ հարցնում եմ ինքս ինձ,
ինչո՞ւ ենք ուրախանում
այդ ողբալի ձայնը լսելիս,
և արդյո՞ք միշտ այսքան լավ
ճանաչել ենք իրար:
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆ
Եթե կարողանայիր լսել,
թե ինչպես է մարդու սիրտը կոտրվում՝
այսպե՛ս կհնչեր:
Կամ մի առասպելական ջրվեժ,
որ զարկվում է քարերին՝
ճգնավորի քարանձավի մոտ:
Կամ այրու հառաչանքը,
երբ ավարտված է պատերազմը,
ու ինքը՝ մեն-մենակ:
Թարգմանությունը անգլերենից՝ Սամվել Մկրտչյանի
