Ղազալ 1129-րդ, Դիվան-է Շամս
Կյանքը թե անսեր անցավ, այն բնավ հաշվի մի առ,
Կենաց ջուրն է սերը, այն սրտիդ, հոգուդ մեջ առ,
Սերը քողը բաց արավ, կանաչ դարձավ ամեն ծառ,
Դալար տերև ծիլ տվեց ամեն շնչին ծեր ճյուղից։
Ով զոհն է դառնում սիրո, ինչպե՞ս կդառնա զոհը մահվան,
Լուսինն է վահանը նրա, ինչպե՞ս կխոցի նետը նրան,
Բոլոր հոգիները ջինջ գերի դարձան աշխարհին ,
Սերն անձրևեց ոսկի, որ ազատի գերիներին։
Ղազալ 460-րդ
Քո այդ քաղցրության սիրահարը քաղցրատենչ հոգին է մեր ,
Ստվերը քո գանգուրների երկու աշխարհում ապավենն է մեր,
Բոյ-բուսաթից է նրա, որ սերը հառնեց վերև,
Իսկ ով խորտակվել է սիրո մեջ, հենց բոյ-բուսաթն է մեր։
Պատճառը բաժանումն է նրանից, որ գիշերը հագել է սև,
Ոլոր-մոլոր ծուխը գիշերի հառնում է հրից մեր խենթ կարոտի,
Ինձ չե՞ս հավատում դու, ուրեմն գիշերին հարցրու,
Որ պատմի նրա մասին, ով վաղվա խռովքն է մեր սրտի:
Սկիզբն ու վերջը սիրո ճամփի սկսվում է մեր քայլերի հետքից,
Ամեն խոսքն ու ամեն շունչը հառաչն է մեր զուռնայի,
Գիշերն ի՜նչ է, ցերեկն անգամ հառնում ու ընկնում է ձեռքով նրա,
Լուսնկան նվազ է դառնում վշտից մեր սիրտ գերող լուսնի ։
Ով զոհն է դառնում սիրո, ինչպե՞ս կդառնա զոհը մահվան,
Լուսինն է վահանը նրա, ինչպե՞ս կխոցի նետը նրան,
Բոլոր հոգիները ջինջ գերի դարձան աշխարհին,
Սերն անձրևեց ոսկի, որ ազատի գերիներին։
Թարգմանությունը պարսկերենից՝ Դիանա Սիսակյանի
