Ռազմիկ Դավոյան

Յասմիկին ու Արմինէին «Չգիտեմ երբ, չեմ յիշում ո՜վ Անցնում էր լուռ այս աշխարհով։» Խորհուրդ էր խոր ու մեծաքանչ, Տիեզերքի ձեռքը բռնած Ան լուռ չանցա՛ւ…

*** Իմ կապույտ արցունքները Կախվում են իմ սև բիբերից, Որպես դժվար ծնվող պտուղն իմ աչքերի: Կախվում են, ինչպես հոգսը, Եվ ինչպես թեթևացումն հոգսի, Եվ…