Անի-Նո Ավագյան

Մարմինը դառնում է կորսետ։ Սիրտը սեղմվում է այնպես, Որ օդը կանգ է առնում կոկորդում։ Ինչ դժվար է խոսելը։ Աչքերը ծանրանում են հանկարծ, Հայացքը փախչում…

Էն, որ քնած անցկացրի, Էն զուգագուլպաների համար, որ էդպես էլ մնացին ոտքերիս, Ու կյանքումս իսպառ բացակայող ինտրիգների համար Կանգնեցրու մի պահ ձանձրույթից ծխող էս…