Մարմինը դառնում է կորսետ։
Սիրտը սեղմվում է այնպես,
Որ օդը կանգ է առնում կոկորդում։
Ինչ դժվար է խոսելը։
Աչքերը ծանրանում են հանկարծ,
Հայացքը փախչում է մի կետից մյուսը։
Սաստկանում է սրճարանի լույսը։
Ինչ դժվար է ժպտալը։
Ձեռքերն իսկույն սառչում են.
Արյունը ծորում է վերջույթներից
Ուղիղ գլխի մեջ։
Կաթ։
Կաթ։
Կաթ։
Համատարած աղմուկի մեջ
Անտանելի է դառնում անգամ
Գդալից ապուրի մեջ թափվող կաթիլների ձայնը։
Ինչ դժվար է լինելը։
Մարմինը դառնում է կորսետ։
Ինքն իրենից հոգնում է այնքան,
Որ վազում է։
Վազում է հեռու։
Մտածում է՝ մեռնում է։
Մտածում է…
Ինչ դժվար է ապրելը։
