Հերմինե Ավագյան

Դեպի հայրենի գյուղ տանող ճանապարհն անցնում է սրտիս միջով: Արյունս հիշողության գետ է դառնում, եւ հուշերս պարզում են ճերմակ առագաստները… Թթենիների միջով ձգվող ճամփան…

Երկինքը մուգ կապույտ զգեստ էր հագել, վրան՝ ճեփ-ճերմակ ամպիկներ: Գյուղը հայացքը հառել էր դեպի երկինք ու չէր թարթում աչքերը. այդպես հմայիչ չէր տեսել նրան:…

Աշունը ժամանակից շուտ տեղ հասավ, ասես՝ ուզում էր ինչ-որ մեկին գտնել անհարմար, անպատեհ տեղում եւ ասել՝բարև, ի՞նչ կա: Գյուղի մարդիկ գյուղամիջում նարդի էին խաղում,…

Մեծ տատս չգիտեր ոչ իր ծննդյան տարեթիվը, ոչ էլ, առավել եւս, ամսաթիվը: Նա ուներ անձնագիր, որում ինչպես ինքն էր ասում, սուտի-մուտի բաներ էր գրված….

Կան որոշ գորտեր, որ բամբասկոտ մարդկանց նման են: Մեր բակի փոքրիկ ցեխափոսում այն տարիներին չգիտեմ քանի այդպիսի գորտ կար: Նրանք ավելի շատ սիրում էին…

Տխուր մարդը չէր ուզում, որ իրեն այդպես կոչեն, բայց չգիտես ինչու եւ չգիտես ծանոթներից ով առաջինը նրան անվանեց տխուր մարդ, եւ անունն անցավ բերնեբերան,…