Շուշանիկ Ասատրյան

Շիվ եմ, ճանապարհ եմ գնում։ Ինձ դրել են մութ տարածքում, ինչ-որ պարկի մեջ եմ, մեծացել եմ, ինձ շատ է ճնշում։ Դըխկ հա դըխկ, գնում…

Մնգոն պրծնելուց հետո մեր քուչում կանգնեցրին վռատար։ Գնդակից ուդառ ուտելը առօրյա պարտականություն էր։ Ես փոքր էի ու պիտի ենթարկվեի թաղի լավերին, որ վաղը չէ…

Համոն զիբիլ թափող է, ունի ընկերներ` լիքը, կենդանիներ, ունի, ամեն ինչ, անգամ հարեւանի մարդու սիրուհու կրծկալը, մի օր կինը շուտ պիտի գար, ափալ-թափալ հավաքվել…