Հովհաննես Երանյան

Մառախուղն արդեն մեկ շաբաթ տիրում էր քաղաքին: Գիշեր, թե ցերեկ, հատուկենտ մեքենաները դժվարությամբ էին շարժվում, ամենաուժեղ լուսարձակներն անգամ չէին թափանցում մուժի պատից այն կողմ:…

Թեև հազար անգամ անցել էր այդ ճանապարհը, ու թեև աստիճանները լուսավորված էին, բայց այդ օրը Աննան շտապում էր բարձրանալ, քանի դեռ կիսամութ էր։ Ինչու…

  Գիշերը մտադրվել էր հանգստյան կիրակին քնել մինչև կեսօր:   Առաջին խանգարողն աղբի մեքենան էր, որի զնգզնգոցն արձագանքեց ուղեղում, գանգի պատերին զարկվելով ելք որոնեց, բայց…

Կարմիր լույսի տակ կանգնած մեքենայի ղեկին հնագետ Ղուկասն էր, կողքին՝ կինը: Երկուսն էլ թեև գցել էին ամրագոտիները, բայց ամուսինն այնպես ցնցվեց մեքենային հասած հարվածից,…

Երրորդ անգամ նա չէր եկողը, երկու անգամ բոթ բերողը չէր, որին արգելել էի մեր տուն ոտք դնել՝ ինչ էլ որ պատահի: Ոչ էլ մեկ…