Հովհաննես Թումանյան | Նամակներ Փիլիպոս Վարդազարյանին (1902թ․)
<1902>, 29/VII, Белый Ключ Սիրելի Ֆիլիպ, Երբեմն, երբ պառկում եմ անկողնիս վրա կամ մի որևէ ծառի տակ ու մտածում, ասում եմ երբեմն այն էլ…
Ընթերցել
<1902>, 29/VII, Белый Ключ Սիրելի Ֆիլիպ, Երբեմն, երբ պառկում եմ անկողնիս վրա կամ մի որևէ ծառի տակ ու մտածում, ասում եմ երբեմն այն էլ…
Ընթերցել
Մեր լրագիրները փեշակ են շինել հալածել ու հայհոյել գրականությունն ու գրողներին, իհարկե, միշտ քննադատության անունով, գրականության վրա սրտացավ հսկողի հավակնությամբ, միշտ անաչառություն աղաղակելով։ Շատ…
Ընթերցել
Դսեղ―Թիֆլիս 18 9/15 88 ամի, ի Դսեղ Օլինկա ջան, Եթե իրավ՝ հոգին է չափում ժամանակը, ապա տարիք են անցել քեզնից հեռանալու օրից։ Այս չընդունես…
Ընթերցել
Երբեք այսքան մեծ չի եղել անկեղծության կարիքն ու կարոտը, ինչպես այսօր, և երբեք այսքան ահռելի չափերով չի հայտնվել կեղծիքը, ինչպես այսօր: Դարավոր կարգերի ու…
Ընթերցել
Մտածմունքներ կան, որ սաստիկ ծանր են, բայց դուք դատապարտված եք մտածելու, չեք կարող փախչել նրանցից։ Նրանք է՛ն ծանր հիվանդությունների նման են, երբ դուք գիտեք,…
Ընթերցել
Մեզ հայտնի է, թե ինչ տեղի ունեցավ Կոմիտասի հետ 1915-ին։ Նա չխելագարվեց։ Նա լռեց։ Մարդը բախվեց մի անպատմելի անիմաստությանը։ Հովհաննես Թումանյանի հետ տեղի ունեցավ…
Ընթերցել
Ուղիղ քառասունհինգ տարի առաջ չքնաղագեղ մի աղջկա՝ Ադրբեջանի բժշկական ինստիտուտի ուսանողուհի Ռիմա Հարությունովայի հետ որոշեցինք Բաքվից ճանապարհվել Ղարաբաղ, իմ հայրենի գյուղ՝ Չլդրան, այնտեղից Շահումյանով,…
Ընթերցել