Գ․ Հակոբջանյանին և Աստղիկ Հակոբջանյանին
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ իռլանտացին,
Կը կորսնցնես ապաստանդ անձրեւէն
Հօրդ արեւը լոյսդ թող դառնայ, կ՚ըսեն հայերը։
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ Ուելսեցին,
դուն մատ մը աւել կը խրուիս խորը հողին մեջ։
Հօրդ լոյսը դուն ժառանգէ, կ՚ըսեն հայերը։
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ Կանատացին,
արդարանալու բառ մըն ալ չես գտներ։
Հօրդ արեւը թող քեզի գայ, կ՚ըսեն հայերը։
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ հնդիկը,
Երկինքը պատռող կայծակ կը դառնայ:
Անոր լոյսը վրադ թող շողայ, կ՚ըսեն հայերը։
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ ռուսը,
Մանկութիւնդ ալ իրեն հետ կը տանի։
Անոր լոյսը քեզի թող մնայ, կ՚ըսեն հայերը։
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ անգլիացին,
դուն կը միանաս անոնց, որոնց չէիր ուզեր։
Թող հօրդ արեւը ճամբուդ ըլլայ, կ՚ըսեն հայերը:
Երբ հայրդ մահանայ, կ՚ըսէ հայը,
արեւդ կը շեղի իր տեղէն ընդմիշտ,
եւ դուն կը քալես նրա շուքին մէջ:
Թարգմանությունը անգլերենից՝ Էլլա Կանեգարիան
